Rachel van de Pol: “Kinderogen hebben de sleutel van ieder poortje”

Schrijfster Rachel van de Pol heeft het vandaag over intense blikken. Voel jij je ongemakkelijk als iemand lang naar je staart? No worries, ze kijkt in het filmpje hieronder niet recht de camera in!

“Ja, ja, hij is een echte observeerder.” Ga op kraambezoek en ik kan je garanderen dat die zin langs komt.
Zodra een baby zijn ogen opent, kan die je onafgebroken aanstaren. Ook onze dochter Norah is hier kampioen in. Mijn vriend voelde zich daar op het begin wat ongemakkelijk onder. En hij is niet de enige. Een collega van mij vertelde me dat de priemende blik van Norah hem zelfs ontroerde.

Ogen staan niet voor niets bekend als de poorten van de ziel. En kinderogen lijken de sleutel van ieder poortje te hebben. Want hoe vaak komt het nou voor dat iemand je onafgebroken zonder vooroordelen of aannames, recht in de ogen kijkt? Niet vaak. Zo’n onderzoekende blik doet je naakt, kwetsbaar voelen. Wegkijken is dan de makkelijkste optie.

Ik vind dat wel ironisch als je bedenkt dat we in een tijd leven waarin we constant gezien willen worden door zoveel mogelijk mensen. Op onze stories delen we iedere poep en scheet: van de tosti die we eten -nom, nom, nom- tot een selfie met een eenhoornfilter met als bijschrift: mood.

Maar wanneer iemand écht naar ons kijkt, weten we ons daar geen raad mee. Jezelf laten zien zonder filter blijkt lastig. Nu ik wat meer gewend ben aan de onverdeelde aandacht van mijn dochter, wil ik dat doorgeven. Het is nog een beetje de vraag hoe. Van kinderen accepteren we gestaar, maar ik heb geen zin in een reputatie als creep. De persoon tegenover me recht aankijken, lijkt me in ieder geval een mooie eerste stap.

De Sublime Columns: maandag t/m vrijdag om 12.30: experts uit alle hoeken van de samenleving met een frisse kijk op de wereld.

Bericht achterlaten