Hans Mantel: De dagelijkse strubbelingen van een muzikaal brein

Hans Mantel legt uit hoe een muzikaal brein werkt, en hoe dat zijn dagelijks leven beïnvloedt. Herken jij het?

Voor een musicus is het soms vreemd om te zien hoe gewone mensen met muziek omgaan. Iedereen heeft zo zijn eigen gebruik van muziek. Maar ik kan muziek nooit zomaar aan hebben staan omdat ik nu eenmaal een radio heb. Zomaar muziek werkt voor mij niet. Ik kan bijvoorbeeld echt niet naar een sportschool waar de hele dag van die enorme dreunherrie aanstaat. Ik kan dat, als het ware, niet uitzetten.

Laatst moest ik iets terugbrengen naar de HEMA en stond ik toevallig onder zo’n speakertje waar van die muzak uitkomt. Ineens kreeg ik in de gaten dat de juffrouw achter de toonbank al een geruime tijd tegen me aan het praten was. Mijn brein was gewoon met het analyseren van die muziek bezig geweest. “Oh, geen stereo. Dat akkoord daar is fout. Hee, daar draaien ze de beat om. Dat zijn geen echte violen maar een keyboard.” Dat gaat nu eenmaal niet anders. Bij het langs een muur lopen kijkt een metselaar altijd even naar de voeg en het metselwerk. Een kleermaker kijkt altijd even hoe iemands kleding zit en een orthodontist ziet meteen wat er aan je gebit zou kunnen worden verbeterd. Dat zijn beroepsdeformaties.

Ik heb ooit eens geprobeerd om bij het lopen langs het strand muziek op mijn koptelefoon te hebben. Ik zag iedereen dat destijds doen, dus ik dacht dat ook eens te proberen. Dat liep uit op een enorme teleurstelling.

Om te beginnen was de geluidskwaliteit slecht. Nou zijn die oortjes over het algemeen al niet geweldig, maar nu hoorde ik er het gekrijs van de zeemeeuwen, de scheepshoorn van de viskotters en het geruis van de branding doorheen. Met andere woorden, ik hoorde de muziek niet zo goed en duidelijk als ik hem zou willen horen. Daar komt natuurlijk nog bij dat als ik ‘s morgens langs het strand loop ik de echte natuurgeluiden wil horen; tot in alle details. Met oortjes in gaat dat niet want dan onderga je de strandervaring met, laten we zeggen, een Frank Sinatra soundtrack eronder. Je hebt dan dus, in mijn optiek, het slechtste van twee werelden. De muziek wordt verstoord door achtergrondgeluiden in de omgeving en de echte, pure strandervaring onderga je ook niet omdat er iets doorheen tettert.

In een muzikaal brein werkt dat nu eenmaal zo. Wat walmende sigarenrook voor een niet-roker op straat is, is harde muziek in bijvoorbeeld modewinkels voor musici. Muziek als akoestisch behang die niet bedoeld is om serieus naar te luisteren is voor musici eigenlijk alleen maar lastig.

De Sublime Columns: maandag t/m vrijdag om 12.30: experts uit alle hoeken van de samenleving met een frisse kijk op de wereld.

Bericht achterlaten