Rachel van de Pol: “Waarom ik nog steeds geen rijbewijs heb”

Columnist Rachel van de Pol vertelt over haar leven als rijbewijsloos kneusje.

Een paar maanden geleden zag ik op Instagram dat een oud-collega van mij eindelijk haar rijbewijs had gehaald. Ik ben best goed in blij voor anderen zijn, maar voor mij betekende deze post weer een persoon minder met wie ik mijn stuurloze bestaan kan delen. En de poule van rijbewijsloze kneuzen is al zo mager.

Gelukkig kwam ik er laatst achter dat ik nog een collega heb (kuchpeter) die zijn leven ook op de passagiersstoel doorbrengt. Stukje gedeelde smart. Zo gaat dat met dingen waar je slecht in bent of waar je je voor schaamt of beide; het wordt bijna weer leuk als je elkaar gaat aftroeven in looserigheid.

“Ja, nou dit dan. Mijn rij-instructeur kwam me een keer ophalen. Hij de deur galant voor me openhouden. Dus ik stap in en ga zitten. Zegt hij: ‘Ga ik rijden vandaag?’ Haha, ik de passagiersstoel uitspringen, om de auto heen sprinten en snel in die rijstoel zitten.”

Ja, ik heb dus rijlessen gehad. Veel zelfs. Dit speelde zich af in een tijd dat Hyves nog cool was, maar mijn ervaringen achter het stuur lenen zich zeker niet voor een dansende banaan. Dus ga ik het al tien jaar uit de weg. Als mijn vriend voorzichtig oppert of het misschien toch niet eens weer tijd is voor een lesje, steek ik het liefst mijn vingers in mijn oren en roep ik ‘lalalalaa!’

Ik ben ervan overtuigd dat in autorijden alles samenkomt waar ik niet goed in ben of bang voor ben. En op een gegeven moment verandert zo’n overtuiging in iets wat je volgens jezelf bent. Maar ik ben nu ook moeder. Dus ik heb besloten dat het tijd is om te stoppen met dit kinderachtige gedoe. Ik heb een rijschool gebeld voor angsthazen zoals ik en over 3,5 uur stap ik weer in een lesauto. Sorry lieve Peter, ik ga je verlaten.

De Sublime columns hoor je maandag t/m vrijdag om 12.30! Experts uit alle hoeken van de samenleving met een frisse kijk op de wereld.

Bericht achterlaten