Thea Hilhorst: “A Seat at the Table bleef wekenlang in mijn hoofd spelen en dit is waarom”

Thea Hilhorst, columnist Sublime

Hoogleraar humanitaire hulp Thea Hilhorst heeft een bijzondere theatertip voor je.

Voor wie eigenlijk wat vaker naar het theater zou willen gaan, heb ik een mooie tip. Ga naar A Seat at the Table van Saman Amini. Amini is een van de rijzende sterren in de Nederlandse kunstwereld en hij heeft samen met drie andere acteurs een prachtige voorstelling gemaakt over zijn haat-liefde verhouding met Nederland. In kleine scènes leggen ze met veel humor vooroordelen in Nederland bloot. De acteurs verbeelden hun eigen ervaringen met alledaags racisme en uitsluiting en deze ervaringen zijn soms zo absurd dat het lachwekkend is, zoals de scène waar een witte vrouw meteen haar tasje vastgrijpt als de acteur naast haar gaat zitten in de bus. Dan vraag je je toch meteen af, doe ik dat ook? Veel stukken zijn wekenlang in mijn hoofd blijven spelen.

Het stuk draait ook om de moeilijke vraag hoe gekleurde Nederlanders zich moeten positioneren. “Zouden wij ook subsidie hebben gekregen als we een stuk hadden gemaakt dat niet over racisme of onze huidskleur gaat”, vragen de acteurs zich af in het stuk? Moeten we niet juist zoeken naar gewone rollen die niet draaien om onze kleur? Maar krijgen we die kans?”

In het Nederlands theater worden gekleurde mensen nog steeds vooral gecast als de rol nadrukkelijk vraagt om iemand van kleur. Zelden zien we de buurman, de schoonvader, de makelaar, de minnaar of welke kleurloze rol dan ook ingevuld wordt door niet-witte mensen. We hebben nog een eind te gaan tot we op toneel, tv en radio een afspiegeling van de samenleving gaan zien alsof het – inderdaad – normaal is. A Seat at the Table helpt ons op weg.

Bericht achterlaten